سیب سرخ آدم و حوا

  تمام چیزی که خدا از بشر میخواهد یک قلب آرام است

                                               (میـستراکهارت)

فدات بشم مامان حان نمیذاری عکسات بذارم توی وبلاگت.ناچارم بعد بیام

سلام عزیز دلم:

امروز چهارشنبه 10اسفندماه 1390 و تو دو روز پیش وارد 4ماهگی شدی. الان داری با بابایی بازی میکنی و من فرصت کردم بیام و واست بنویسم.دیشب بیدار شدی و منم خیلی سریع خودم بهت رسوندم و دیگه نشد مطلبی برات بنویسم.روز به روز شیرین تر از قبل میشی و بیشتر ناقلا و شیطون میشی.گاهی فکر میکنم اگر نبودی دنیام چه شکلی بود. گاهی یاد روزایی میفتم که دونفر بودیم.یه جورایی خواب آدم راحت تره و یه سختیایی رو نداره اما می ارزید که تو توی دنیای ما باشی.بیخوابیها و سختیها هم با وجود تو و با لبخند شیرینت از بین میره عزیز دل مامانی.نمیدونم بگم چقدر دوستت دارم.چون براش اندازه ای نمیتونم درنظر بگیرم.فقط میدونم هوای من برای نفس کشیدن تویی و نمیتونم تصور کنم که نباشی.خیلی دوستت دارم عزیزم.تو و بابایی بهترین هدیه هایی هستیدکه خداوند بهم داده و امیدوارم بتونم قدرتون رو بدونم.آرزوم اینه که همیشه کنارهم شاد و سلامت باشیم و روز به روز دنیامون زیباتر و بهتر از قبل بشه.

بازم میگم :

           4ماهگیت مبارک نفسم

  مامان فدای چشمای نازت بشه

این اولین عکسی که مامانی تونست ساعاتی پس از اومدنت به دنیا  ازت بگیره.

 

 امروز خاله مهناز گفت که چرا واست هیچی نمی نویسم.اینه که  دارم سعی خودم رو میکنم.البته با این سرعت کند اینترنت و قطع شدنهای مکررامیدوارم بتونم موفق بشم.چون پست قبلی که کامل از بین رفت.منم سیوش نکرده بودم.

بالاخره انتظار من و بابایی به پایان رسید و با موافقت آقای دکتر تو روز تولد بابایی به دنیا اومدی.استرس عجیبی داشتم و شب اصلا خوابم نبرد.درکل دوساعت خوابیدم.اماخواب نبودم.استرس صبح داشتم.دوبارتاصبح دوش گرفتم و بعدش بابایی و خان بابا رو که از شب قبل آورده بودیمش پیش خودمون رو صدا کردم و اونا هم حاضرشدن و باهم به بیمارستان بهارستان رفتیم.ساعت از9 گذشته بود.دکترگفته بوددیرمیاد.دایی احمدرضا نزدیک ورودی بیمارستان منتظرمون بود.خاله مهناز و بعد دلارام هم رسیدند.کارای پذیرش رو بابایی انجام داد و بعدش منو صدا کردند.همه باهم تا پشت در اومدند.استرس داشتم.دایی کلی عکس گرفت و از زیرقرآن رد شدم.کمی معذب بودم.چون همه داشتن نگاه میکردن.اما همه ی اعضای خانواده ذوق اومدن تو رو داشتند.دلم میخواست لحظاتی با بابایی تنها باشم اما نمیشد.دست گرم و نگاه مهربونش مثل همیشه بهم آرامش داد.بالاخره با همه خداحافظی کردم و وارد شدم.یه خانم دیگه هم با من بود که از اتفاق پزشک هردومون دکتر هنجنی بود.هردومون با دیدن هم کمی استرسمون کم شد.لباس عوض کردیم و آزمایشات رو انجام دادیم و بعد از اینکه سرممون وصل شد به انتظار نشستیم.جالب بود که اون خانم و شوهرش هم عموزاده بودن و اونا هم اسمی رو که ما انتخاب کرده بودیم با یه اسم دیگه انتخاب کرده بودن و تردید داشتند کدوم اسم رو بذارن.اما خانم گفت تصمیم دارن بذارن رادمان.گفت معنی هردواسم یکیه.خیلی زودباهم دوست شدیم.استرس داشتم و مثل همیشه انتظار آزارم میداد که یکی صدام کرد و وقتی گفتم بله،روکردبه پرستارها و گفت این خانم سفارش شده س.مراقبش باشید.فهمیدم کار خان باباس.انتظارم بعد از حرف اون خانم دو دقیقه ای بیشتر طول نکشید و یه خانم مهربون دستم گرفت و از یه سراشیبی بالا رفتم و چند قدم بعد وارد اتاق عمل شدم.از بس خانمای اتاق عمل باهام شوخی کردند استرسم یادم رفت.بعدشم آقای دکتر اومد و اونم کمی شوخی و احوال پرسی کرد و وقتی متخصص بیهوشی وزنم رو پرسید و من داشتم وزنم رو میگفتم احساس کردم صدام کلفت شد و بعدش هیچی نفهمیدم و وقتی چشم باز کردم صدای خودم رو شنیدم که بابات رو صدامیکردم.مثل خواب و بیداری بود و صدام آهسته بود.بالاخره از ریکاوری به بخش منتقل شدم.مثل توی فیلما، مهتابی سقف تار بود و هنوز گیج بودم و درست نمیفهمیدم.فقط متوجه ی حضور بابایی شدم که دستم گرفته بود و باهام حرف میزد و بعد خان بابا که پیشونیم رو بوسید.بابا که اومد پیشم گریه افتادم.نمیدونم چرا اما حس عجیبی داشتم.بعدش وارد اتاقم شدم.دور و برم خیلی شلوغ بود و همه حرف میزدن.بالاخره تو رو آوردن.هنوز هم گیج بودم و درست نمیدیدمت.حال غریبی داشتم.وقتی برای اولین بار شروع به شیر خوردن کردی بازم گریه کردم.حالی داشتم که قابل وصف نیست.برای اولین بار داشتم پسرم لمس میکردم و در آغوشم بود.یکی از بهترین لحظه های زندگیم بود.خداروشکر کردم که تو فرشته کوچولوی پاک و دوستداشتنی رو وارد زندگیمون کرده.دوست داشتم برای دقایقی هم که شده با بابا تنها باشم.اما هیچکس حالمو نفهمید.بابایی هم حال منو داشت و بعدش گفت خیلی دلش میخواسته باهم تنها باشیم و در آرامش هردومون رو ببینه.

وقتی پرستار اومد و خواست همه برن بیرون بابا داخل کمد قایم شد.از حرکتش خنده ام گرفته بود.اما بابا ذوق داشت و میخواست پیشمون باشه.میشد بابا باشه اما چون خیلی شلوغ بود خانم پرستارگفت همه برن. بابا یک ساعت دیگه هم موند و بعدش رفت و دوباره شب بهمون سر زد.دیر اومد.میخواست شب پیشمون باشه .اما چون از ساعتش گذشته بود دیگه راهش ندادن.از پشت پنجره ی اتاق با اون و دایی  که داخل محوطه ی باز بیمارستان بودند کمی حرف زدم وبعدش بابایی دست تکون داد و شب بخیر گفت و رفت.اما من تا صبح نخوابیدم و همه اش بیداربودم.خاله دلارام پیشمون بود.

از آسمون هم برف و بارون میبارید.به بابایی گفته بودم که وقتی تو به دنیا بیای حتماآسمون هم واسمون جشن میگیره و این اتفاق افتاد و تو نشون دادی که چقدر وجودت با برکته.اونشب آسمون هم به خاطر شادی ما با عشق، بر سر شهرمون بارید و همه رو شاد کرد.بازهم از خدا سپاسگزاری کردم که تو رو به من و بابایی داده.

تو دقیقا روز سه شنبه 8 آذرماه 1390 و ساعت یک بعدازظهر به دنیا اومدی و دنیامون رو زیباتر از گذشته کردی.خبر اومدنت رو به دوست و خویشاوندانمون دادیم.البته به خاله مهناز گفته بودم که وقتی به دنیا اومدی به همه پیام بده.یه متن هم آماده کرده بودم که خاله همون رو برای دوستامون و نزدیکانمون فرستاد. متنش این بود:

اکنون پاییز برگ ریز رنگ رنگ چه زیباتر به نظرمیرسد.چراکه در این زمان بار دیگر با موسیقی دلنشین عشق درهم آمیخته و کانون عاشقانه ی زندگیمان راباترنم باران رحمت الهی عاشقانه تر از پیش ساخته.دراین فصل عاشقی،مژده ی آمدن ثمره ی عشقمان،آراد عزیز،برما و بر تو عزیزمبارک

                                                                                         مریم و محمدرضا

دایی احمدرضاهم این متن رو برای چندتایی فرستاد:

کوروش امروز بسیارخوشحال است.چون امروز « آراد » حافظ ایران،حافظ نام او چشم به دنیاباز کرده است.

از متن دایی خیلی خوشم اومد و گفتم خودش بفرسته واسه هرکی که میخواد.

روزی که تو به جمع عاشقانه ی ما وارد شدی یکی از بهترین و زیباترین روزهای زندگیم بود و تا ابد هم خواهد بود.

                                        تولدت مبارک عزیزترینم،آراد قشنگم.

آراد در آیین زرتشت نام فرشته ی موکل بر دین وتدبیر امور و مصالحیست که به روز آراد متعلق است.روز بیست و پنجم ماه شمسی به نام اوست. و در پهلوی  نیزبه معنای آراینده است.

                                          بهتـــرین بهتــرین من تولدت مبارک

                                           

                                  

سلام عزیز دل مامانی.منو ببخش که نتونستم توی مدت بارداری زیاد بیام و برات بنویسم.آخه خیلی زود خسته میشدم.نه ماه بارداری خیلی شیرین بود و با اینکه سختیهایی داشت اما درکل خوب بودومن هر روز لحظه شماری میکردم که تو بیای پیش من و بابایی.از اون روزا خاطرات خوبی دارم.فقط یه روزش بود که من و بابا رو حسابی ترسوندی.اونروز از صبح تکون نمیخوردی و هرچی باهات حرف میزدم واکنشی نشون نمیدادی تا اینکه بابا از سرکار اومد. بابا رو که دیدم  گریه هام به هق هق تبدیل شد. دیگه نمیتونستم خودمو کنترل کنم.باباهم ترسید.همون موقع لباس پوشیدم و با هم به بیمارستان گلدیس رفتیم.نزدیک ترین محل بود.20 دقیقه طول کشید تا بالاخره اجازه دادن وارد بخش خانمها بشم.خیلی استرس داشتم و نمیدونستم قراره باهام چکارکنن.اماکارخاصی انجام ندادن.فقط از قلب کوچیک تو نوار گرفتند.خانم پرستارگفت اینکه داره از شکمت میزنه بیرون.چطوری میگی تکون نمیخورده؟!.خوب تکون میخوره.خیالم راحت شد.بابایی پشت دربود.آخه نمیذاشتن بیاد داخل.خیلی ترسیده بود.40دقیقه طول کشید و بابایی ترسیده بود واسه ی من و تو اتفاقی افتاده باشه.وقتی دیدم خیالش راحت شد.اونروز روز سختی بود.اما بعدش آروم شدم.بقیه ی روزا خوب و آروم گذشتند

سلام عزیزدلم.باز اومدم برات بنویسم که بعدها هم به یاد خودم بمونه و هم تو بدونی که هر روز چقدر با روز قبل متفاوت بودی.

دیروز ساعت 3:15 دقیقه ی بعدازظهر برای اولین بار احساس کردم داری به مامان ضربه میزنی.خیلی ریز تکون میخوردی و برای لحظاتی میخکوب شده بودم و به شکمم خیره شده بودم و تو هر چند ثانیه یکبار تکونای ریزمیخوردی.وقتی بابایی فهمید خیلی ذوق زده شد و اونم مثل من خیره مونده بود که ببینه کی تکون میخوری.مثل این بود که شکمم میلرزید. حس خاص و خوبی داشتم.عزیز دل مامان خوشحالم که روزبه روز داری بزرگتر میشی و رشد میکنی. میخوام سالم و سرحال باشی و بشی وروجک مامان .دوست دارم زودتر آذرماه بشه و تو رو توی آغوشم ببینم.خیلی دوستت دارم و بهترینها رو برات میخوام.

بابایی هم خیلی دوستت داره و هرروز باهات حرف میزنه.میدونیم که میشنوی و توهم منتظری که موقع اش بشه و بیای پیش من و بابایی.

امروز باهم داستان امیرارسلان نامدار گوش دادیم و ترانه های چرا و چیه رو دیدیم

میدونم قصه ها رو دوست داری و به یادت میمونه.میخوام وقتی میایی پیشمون بازهم با هم بهشون گوش بدیم و لذت ببریم، عزیز مامان.

          در دور دست ها زیر نور خورشید،

          متعالی ترین آرزوهای من قرار دارند.

                 شاید هرگز به آن ها نرسم ؛

          اما میتوانم آن ها را بیابم و به زیبایی آن ها بنگرم،

                 آن ها را باور داشته باشم و سعی کنم

         از پی آن ها بروم تا ببینم که به کجا منتهی میشوند.

                ( لوئیزا می آلکت)